Normalna rzecz, że poeci piszą o języku (w gruncie rzeczy cała poezja o nim jest), kiedy jednak filolog uprawia poezję, to rzecz dużo bardziej godna uwagi. Agnieszka Frączek – germanistka, leksykograf, historyk leksykografii – wybrała twórczość dla dzieci. Jej wiersze są radosne, spontaniczne, na pozór bezładne, co czytelników może zmylić. Warto się poddać tej żywiołowej poezji, popłynąć z jej nurtem. Tym razem Autorka zabiera nas w podróż po kraju językowych pułapek, gdzie bez mapy (słownika) poruszać się strach. Z Agnieszką Frączek poczujemy się tam bezpieczniej.

Il est courant que les poètes écrivent à ce sujet (en réalité, toute la poésie en parle), mais lorsqu'une philologue écrit de la poésie, c'est un événement bien plus remarquable. Agnieszka Frączek – germaniste, lexicographe et historienne de la lexicographie – a décidé d'écrire pour les enfants. Je suis heureuse d'être spontanée, et de pouvoir répondre avec plus d'amour. Ce poème exubérant mérite qu'on s'y attarde, malgré une légère interruption. Cette fois, l'auteure nous emmène en voyage à travers un pays de pièges linguistiques, où se repérer sans carte (sans dictionnaire) est terrifiant. Avec Agnieszka Frączek, il est facile de s'y perdre.