Dans ce livre, Georgi Gospodinov relate la mort de son père, qui a consacré de nombreuses années de sa vie à son jardin et qu'il idéalisait comme « un Atlas portant sur ses épaules des tonnes de passé ». Il exprime sa douleur face à cette perte irremplaçable avec une sincérité et une force émotionnelle remarquables, tout en se livrant à une profonde réflexion sur la vie et la mort, l'amour et le deuil, et sur ce qui donne sens à notre existence et nous permet de poursuivre notre chemin.

Hayatının uzun yıllarını bahçesine vakfetmiş olan babasının, "omuzlarında tonlarca geçmiş taşıyan bir Atlas" gibi gördüğü ve idealize ettiği kişinin ölümünü anlattığı bu kitabında Georgi Gospodinov, yeri doldurulamaz bir kayıp karşısında hissettiklerini içten ve etkileyici bir dille aktarırken, aynı zamanda hayat ve ölüm üzerine, sevgi ve yas üzerine, varoluşumuzu anlamlandıran ve yola devam etmemizi sağlayan şeyler üzerine derin bir tefekküre dalıyor.