*Une vie de chien* relate une journée, un samedi, dans la vie de Henk van Doorn, un infirmier en soins intensifs de 56 ans, célibataire. Il se réveille, prend son petit-déjeuner, promène son chien et fait quelques courses. Mais ce samedi s’avère tout sauf ordinaire lorsque le chien de Henk tombe malade. L’animal va mourir — peut-être pas aujourd’hui ni demain, mais bientôt. Cette prise de conscience traverse la journée comme un filet de pêche, faisant remonter à la surface des réflexions profondes et familières : le temps ne s’écoule que dans une seule direction ; nous sommes d’une grande vulnérabilité ; et, malgré tout l’amour que nous pouvons trouver, nous demeurons, au fond, terriblement seuls. Henk possède un talent remarquable : celui de transformer une conscience aiguë de la mortalité en un puissant *carpe diem* — une invitation à vivre pleinement chaque instant. C’est ce qui fait d’*Une vie de chien* tout sauf un livre triste. À la fin de la journée, on retrouve Henk — dans un état d’ivresse lucide — assis sur son canapé, auprès de son chien. Quelle a été cette journée ? Une expérience purificatrice ? Une catharsis ? Non — c’était tout simplement une journée, le temps qui s’écoule, la vie qui se déploie.

Uit het leven van een hond beslaat een zaterdag uit het leven van Henk van Doorn, 56, IC-verpleegkundige, alleenstaand. Hij wordt wakker, ontbijt, laat de hond uit, doet boodschappen. Het wordt allesbehalve een doodgewone zaterdag als Henks hond ziek blijkt. Het dier zal sterven, niet vandaag of morgen, maar binnen afzienbare tijd. Dat gegeven gaat als een sleepnet over de bodem van de dag en haalt de gebruikelijke gedachten boven: dat de tijd maar één richting kent; dat we zo kwetsbaar zijn; dat we zo eenzaam zijn, hoeveel liefde we ook vinden. Henk heeft het grote talent om uit een acuut besef van sterfelijkheid een krachtig carpe diem te putten: leef het leven ten volle. En dat maakt Uit het leven van een hond tot het tegenovergestelde van een verdrietig boek. Aan het eind van de dag zien we Henk, in helderziende dronkenschap, met zijn hond op de bank. Wat was dit voor een dag? Een reinigende ervaring? Een catharsis? Nee, het was simpelweg een dag, tijd die voorbijging, het leven dat werd geleefd.